DEDEM VE BEN…

 

Düşlerime girip ağlatma beni anne

Şehitlikteki yiğitlerin savsakladığı ölüm

Haykırarak fırlatıyordu yüreğini

Bir yanda Devrekli şehit Mehmetoğlu Mustafa

Uzanıp yatıyor sırtlarında boğazın

 

Dedem İbrahim oğlu Kamil

Çanakkale’de ‘gazi’ olmuş

Ve buna mahsuben isli sandıklarda

Bulduğum 932 yılında verilmiş;

“İstiklal Madalyası Vesikası” var

Duvara astığım

 

Babam, dedemi yitirdiğinde

Altı yaşlarındaymış

Kaplumbağa güttürdüklerini anlatırmış

Çocuklarına, esir kamplarında…

Şimdi yıldız yarası yüreği babamın.

 

Ve ben şimdi Çanakkale’deyim

Dedemin karagülleler altında savaştığı

Çanakkale de 116.Er Eğitim Alayı’nda

 

Gelibolu yarımadası, yarıda bıraktı

Hüzünlerimi, 57. Alayın şehit erleri arasında

Devrekli; 22 yaşında Mehmetoğlu Mustafa

             20 yaşında H.Mehmetoğlu Ahmet

               8. Alaydan Selimoğlu Davut

71.Alaydan Mehmetoğlu Durmuş

127. Alaydan Mehmetoğlu Mehmet

Beş delikanlı yiğit, canlarını siper etmişler

Düşmana, 915 Harbi’nde, M. Kemal önderliğinde

 

Ne çok sevdim yiğitlerim sizleri

Ve biliyorum ki, ölmediniz, ölmeyeceksiniz

Dedem gibi.

 

İbrahim Tığ

Mayıs 2000